Acaba Bayramı yaşadık mı

Bir Ramazan Bayramı geride bıraktık. Geçtiğimiz günlerde kutladığımız bayramın tatllı telaşı, bayram sabahlarının huzuru, kapı kapı bayram şekeri için dolaşan çocuklar ve  ve sofralarda bir araya gelen ailelerin sıcaklığı sonlandı.Yerini gündelik hayatın koşuşturmasına bıraktı. Ama her bayramdan sonra geriye, içimizde yankılanan bir muhasebedir.

Bu bayramda da en çok neyi özlediğimizi fark ettik aslında. Kalabalık sofralarda bir arada olmayı mı, yoksa gerçekten birbirimizi dinlemeyi mi? Büyüklerin ellerini öperken hissettiğimiz o bağın ne kadar kıymetli olduğunu mu, yoksa yılın geri kalanında ne kadar ihmal ettiğimizi mi?

Bayramlar, hatırlamak içindir. Sadece gelenekleri değil, insan olmanın inceliklerini de. Paylaşmayı, affetmeyi, hal hatır sormayı… Ama nedense bayram biter bitmez bu değerleri de bir kenara bırakma konusunda oldukça hızlıyız. Oysa bayramın ruhu üç günle sınırlı değil; asıl mesele onu yılın geri kalanına taşıyabilmek.

Bu yıl belki de en çok ihtiyacımız olan şey, bayramda kurduğumuz o kısa ama derin bağları kalıcı hale getirmek. Bir telefonun ucunda “Nasılsın?” demek için bayramı beklememek. Kırgınlıkları takvimlere göre değil, kalbe göre çözmek. Çünkü hayat, ertelediklerimiz kadar kısa.

Ramazan Bayramı’nın ardından geriye bir soru kalıyor: Biz gerçekten bayramı yaşadık mı, yoksa sadece takvimdeki yerini mi doldurduk?

Belki de cevap, önümüzdeki günlerde saklı. Bayramda hissettiklerimizi unutmadan yaşayabilirsek, işte o zaman bayram bitmemiş demektir.

Daha güzel bayramlar yaşamak umuduyla ……….