Her Gün Yeni Bir Acı

Türkiye’de artık sabaha umutla uyanmak zor. Televizyonu açıyoruz, haber sitelerine bakıyoruz. Yine bir kadın öldürülmüş oluyor. Yine bir çocuk hayattan koparılmış oluyor. Yine bir ev sönüyor. Bu haberleri okumaktan, duymaktan yorulduk ama asıl yorulanlar hayatını kaybedenler değil, geride kalanlar oluyor. Anneler, babalar, kardeşler, çocuklar… Her gün biraz daha eksiliyoruz.

Kadınlar korkarak yaşıyor. Evden çıkarken arkasına bakıyor, gece geç saatte telefonunu elinde tutuyor, kapının kilidini defalarca kontrol ediyor. Kendi evi bile güvenli gelmiyor artık. Birlikte yaşadığı kişi, evlendiği adam, en yakını olan insan bir anda en büyük tehdit olabiliyor. Bu kabul edilecek bir şey değil ama maalesef yaşanıyor.

Çocuklar da güvende değil. Daha oyun çağında olması gereken çocuklar şiddetin ortasında büyüyor. Kimi aç kalıyor, kimi korkuyla susuyor, kimi ise hayata veda ediyor. Bir çocuğun mezarı olmamalı. Bir çocuğun korkuyla uyumaması gerekiyor. Ama bugün Türkiye’de birçok çocuk böyle bir hayatın içine doğuyor.

Bir de geçim derdi var. Her evin içinde sessizce büyüyen bir sorun. Market pahalı, kira pahalı, faturalar ağır. Maaşlar yetmiyor. İnsanlar borçla ayakta durmaya çalışıyor. Ay sonu gelmeden para bitiyor. Bu sıkıntı evin içine taşınıyor. Sinir artıyor, sabır azalıyor, huzur kalmıyor.

İşsiz kalan babalar, çaresiz hisseden anneler var. “Nasıl geçineceğiz” sorusu her gün kafanın içinde dönüp duruyor. Bu yük insanların omzunu çökertiyor. Konuşmak yerine bağırıyoruz, anlamak yerine suçluyoruz. Evlerin içinde sesler yükseliyor, kavgalar büyüyor. Olan yine en savunmasız olana oluyor.

Şiddet çözüm değil. Bir kadını dövmek, bir çocuğa bağırmak, bir cana kıymak hiçbir derdi bitirmiyor. Sadece yeni acılar bırakıyor. Bir mezar daha kazılıyor, bir fotoğraf daha duvara asılıyor. Sonra herkes “keşke” diyor ama iş işten geçmiş oluyor.

Bu acılara alışmamalıyız. Her gün bir haber gibi görmemeliyiz. Bu ülkenin insanı buna mecbur değil. Kadınların yaşamak için korkmadığı, çocukların gülerek büyüdüğü bir ülke hayal değil. Ama bunun için durup düşünmek gerekiyor. Herkesin kendine düşen payı görmesi gerekiyor.

Komşu susmamalı, aile görmezden gelmemeli, toplum “bana ne” dememeli. Yardım istemek ayıp değil. Destek olmak zayıflık değil. Asıl ayıp olan susmak ve görmezden gelmek.

Bu yaşananlar kader değil. Bu acılar normal değil. Daha adil, daha huzurlu, daha insanca bir hayat mümkün. Yeter ki kaybettiğimiz her canın ardından sadece üzülmeyelim, ders de çıkaralım. Çünkü artık kaybedecek bir canımız daha yok.