Çocuklar Aç Uyuyor

Bir düşün… Akşam oldu, sofraya oturdun. Sıcak bir çorba, biraz ekmek, belki yanına bir iki lokma daha. Karnını doyurdun. Sonra çocuklarını öptün, yorganını örttün, başını yastığa koydun. Gözlerin yavaş yavaş kapanırken, dışarıdan gelen hafif bir rüzgârın sesiyle uykuya daldın.

Peki ya Filistin’deki çocuklar?

Başını koyacak bir yastığı olmayan, üstünü örtecek bir battaniyesi olmayan, midesinde sıcak çorbayı bırak bir lokma ekmeği olmayan o çocuklar?

İşte ben bu satırları yazarken, Filistin’de bir çocuk daha açlıktan kıvranıyor. Bir anne daha çocuğunun gözünün önünde eridiğini izliyor. Bir baba daha, evladına "yarın ekmek buluruz" yalanını gözyaşlarını içine akıtarak söylüyor.

Bu yazıyı yazmak kolay değil. Çünkü hangi kelime, o çocukların gözlerindeki korkuyu anlatabilir? Hangi cümle, bir annenin sütü kesilmiş göğsüne sarılan bebeğinin aç çığlığını taşıyabilir? Hangi noktalama işareti, gökten inen bombaların keskin sesini bastırabilir?

Filistin'de insanlar sadece savaşta değil, açlıkta da ölüyor.

Bakın, bu sadece bir siyasi mesele değil. Bu, artık insanlık meselesi. Orada çocuklar sadece toprağa değil, göz göre göre açlığa gömülüyor.

Gıda yok. Su yok. Elektrik yok. İlaç yok.
Ama en çok da umut yok…

Ve biz, burada kendi dertlerimize dalmışken, onlar sadece yaşamak istiyor. Başka hiçbir şey değil. Oyuncak istemiyor, iPad istemiyor, yeni kıyafet istemiyor o çocuklar. Bir lokma ekmek, bir yudum su, biraz huzur… Hepsi bu.

Geçen gün bir fotoğraf gördüm.

Küçük bir kız çocuğu… Elinde ekmek sandığı bir taş vardı. Taşı koklayıp uyumaya çalışıyordu. Çünkü beynine kazınmış: Uyuyamıyorsan açsındır, yemeği düşün. Elinde taşla açlığını bastırmaya çalışıyordu…

Bunu hangi vicdan kaldırır?

Hangi inanç, hangi dünya görüşü bu sahneyi görüp sessiz kalabilir?

Savaşın kazananı yok. Ama her savaşta en çok çocuklar kaybeder.

Bebeklerin, daha anne karnında bombardımanla tanıştığı bir coğrafyada, insanlık çoktan can vermiştir zaten. Kimse bize medeni dünyadan bahsetmesin. Kimse bize insan haklarından dem vurmasın. O çocuk açken, hiçbir hak kâğıt üstünden öteye geçemez.

Bazıları diyor ki: "Biz ne yapabiliriz ki?"

Bir şey yapabilirsin. Önce sessiz kalma. Diline dua, eline yardım, yüreğine merhamet bulaştır. O çocukların sesi ol. Onların adı unutulmasın, onların acısı haber bültenlerinden düşmesin.

Bir kuruşun, bir paylaşımın, bir cümlen bile fayda olabilir. İyilik illa ki büyük olmak zorunda değil. Bazen küçücük bir iyilik, aç bir çocuğun hayatını kurtarabilir.

Filistin meselesi sadece bir halkın özgürlük mücadelesi değil, tüm insanlığın vicdan sınavıdır.

Ve ne yazık ki…
Bu sınavda çoğumuz sınıfta kaldık.

Ama hâlâ geç değil.

Bir yerden başlamak gerek. Belki bir duayla, belki bir bağışla, belki bu yazıyı başkasına okutmakla… Yeter ki unutmayalım.
Yeter ki "bizden uzakta" deyip geçmeyelim.
Çünkü orada ağlayan bir çocuk, burada susan her vicdandan daha yüksek sesle bağırıyor.

Başımızı yastığa koyduğumuz her gece, Filistin’de bir çocuk aç uyumuyor… Çünkü o çocuk, o geceyi sağ çıkaramayabilir.

Allah oradaki masumlara sabır, bize de vicdan versin.