NEŞİDE ŞAHİN
Sokaklarda bir değişim var. Bunu görmek için uzun uzun bakmaya gerek yok. Dışarı çıkmak yeterli! Her gün biraz daha fazla çocuk görüyoruz. Ellerinde büyük çuvallar var. Çöp bidonlarını karıştırıyorlar. Yüzleri yorgun. Üzerlerindeki yük yaşlarından büyük…
Çocuk işçiliği artıyor. Bu artık gizlenen bir şey değil. Sokakların ortasında duruyor. Okula gitmesi gereken çocuklar sabahın erken saatlerinde sokaklara çıkıyor. Defter yerine çöp topluyorlar. Kalem yerine cam şişe tutuyorlar. Oyun oynaması gereken yaşta para kazanmak zorunda kalıyorlar.
Bu çocuklar isteyerek sokakta değil. Kimse bu hayatı seçmiyor. Yoksulluk seçtiriyor. İşsizlik seçtiriyor. Evdeki geçim derdi seçtiriyor. Anne baba çaresiz kalınca çocuk da sorumluluk alıyor. Küçük yaşta büyümek zorunda kalıyor.
Sokak zor bir yer. Büyükler için bile zor. Bir çocuk için çok daha tehlikeli. Arabalar, soğuk, sıcak, yağmur, kötü niyetli insanlar. Hepsi bu çocukların karşısında! Ama yine de çalışıyorlar. Çünkü çalışmazlarsa eve ekmek gitmiyor.
Sokakta büyüyen çocuk çabuk yoruluyor. Çocukluğunu yaşayamaz hale geliyor. Hayal kurmayı unutuyor. Gülüşü azalıyor. Gelecek onun için uzak bir kelime oluyor. Günlük kazancın hesabı, yarının hayallerinin önüne geçiyor.
Biz bu manzaraya yavaş yavaş alışıyoruz. En tehlikelisi de bu. Bir çocuğu çöpte görünce içimiz burkuluyor ama durmuyoruz. Bir iki saniye bakıp yolumuza devam ediyoruz. “Yazık” deyip geçiyoruz. Oysa bu sadece bir yazık meselesi değil. Bu, büyük bir ayıp!
Çocuk işçiliği bir toplumun utancı… Bir ülkede çocuklar sokakta çalışıyorsa, sistemde ciddi bir sorun var demek. Bu sorunu görmezden gelmek çözüm değil. Aksine sorunu büyütür.
Devletin, kurumların, belediyelerin sorumluluğu var. Ama toplumun da var. Herkesin payı var. Bir çocuğun yeri sokak değil. Bir çocuğun yeri çöplerin başı hiç değil. Onların yeri okul sıraları, oyun alanları, evleri…
Çocuklar geleceğimiz denir. Ama geleceği sokakta ararsak bulamayız. Gelecek çöpte kurulmaz. Gelecek eğitimle kurulur. Bir çocuğun elinden çuvalı alıp defter vermediğimiz sürece bu sorun büyümeye devam eder.
Çocuk işçiliği artıyor. Sokaklarda çöp toplayan çocukların sayısı her geçen gün çoğalıyor. Buna alışmamak gerekiyor. Normalleştirmemek gerekiyor. Çünkü bir çocuğun çöp toplaması asla normal değil!