DOKUMA’DA SADECE MÜZE GEZİLMİYOR, ANTALYA’NIN HAFIZASINA YOLCULUK YAPILIYOR

Antalya denildiğinde aklımıza çoğu zaman deniz, güneş, turizm ve antik kentler geliyor.

Perge, Aspendos, Side, Termessos…

Oysa Antalya'nın anlatacakları yalnızca binlerce yıl öncesinden ibaret değil.

Bu kentin fabrikaları, işçileri, mahalleleri, çocukları, oyuncakları, gelenekleri, araçları, tekstili, gündelik yaşamı ve yakın geçmişi de Antalya'nın tarihinin bir parçası.

İşte bu nedenle DokumaPark'a her gidişimde aynı düşünce aklımdan geçiyor:

*Biz burada aslında kaç müze olduğunu değil, kaç farklı Antalya'nın bir arada yaşadığını görmeliyiz.*

Eski Dokuma Fabrikası'nın bugün müzeler, galeriler, kütüphaneler, bilim merkezi ve yeşil alanlarla yeniden hayat bulması, Antalya açısından önemli bir dönüşüm. DokumaPark'ın içinde Anadolu Oyuncak Müzesi'nden Bir Zamanlar Antalya Müzesi'ne, Tekstil Müzesi'nden Dokuma Açık Hava Müzesi'ne kadar farklı başlıklara ayrılmış kültür durakları bulunuyor.

Bunların içinde beni özellikle düşündüren müzelerden biri *Bir Zamanlar Antalya Müzesi*.

Çünkü burada Antalya yalnızca vitrinlerde duran tarihi eserlerle anlatılmıyor. Kentin doğası, gelenekleri, Yörük kültürü, mutfağı, ulaşımı, eğitimi, sporu, sanatı, ticareti ve sanayi geçmişi de hikâyenin içine giriyor. Eski Dokuma Fabrikası'nın yönetim binasında oluşturulan müze, kentin geçmişini insan hikâyeleriyle birlikte ele alıyor.

Belki de tam olarak ihtiyacımız olan şey bu.

Çünkü şehirler yalnızca taş yapılardan ve tarihi eserlerden oluşmaz.

*Şehirleri şehir yapan, o sokaklarda yaşayan insanlardır.*

Bir başka durak ise Anadolu Oyuncak Müzesi.

İlk bakışta çocuklara yönelik renkli ve eğlenceli bir müze gibi görünebilir. Fakat biraz dikkatli bakınca bunun aynı zamanda güçlü bir hafıza mekânı olduğunu fark ediyoruz.

Bugün müzede 15 farklı temada 13 bin 800 oyuncak sergileniyor. Bir zamanlar Dokuma Fabrikası çalışanlarının çocukları için kreş olarak kullanılan bina, bugün çocukların ve yetişkinlerin geçmişe bakabildiği bir kültür alanına dönüşmüş durumda.

 

Bir oyuncak…

Bir eski otomobil…

Bir tekstil makinesi…

Bir fotoğraf…

Bir ev eşyası…

Bunların her biri bize büyük tarih kitaplarının anlatamadığı başka bir şeyi anlatıyor:

*Gündelik hayatı.*

Ve belki de müzelerin en önemli görevi tam olarak burada başlıyor.

Müze sadece “eski olanı sergileyen yer” değildir.

Müze, bize *“Nereden geldik?”* sorusunu sorduran yerdir.

DokumaPark'ın değeri de biraz burada yatıyor.

Burası Antalya'nın geçmişteki sanayi kimliği ile bugünkü kültür hayatı arasında kurulmuş bir köprü gibi.

Bir zamanlar binlerce insanın çalıştığı fabrika alanında bugün çocuklar oyuncakların dünyasını keşfediyor, gençler bilimle buluşuyor, ziyaretçiler Antalya'nın geçmişine bakıyor, kütüphanelerde kitap okunuyor.

Yani Dokuma'da hayat durmuş değil.

 

Tam tersine, *geçmişin içinden yeni bir hayat çıkmış.*

Fakat burada hepimizin kendimize sorması gereken bir soru var:

*Antalyalılar bu müzeleri ne kadar tanıyor?*

Turistlerin Antalya'nın tarihiyle ilgilenmesini beklerken kendi kentimizin yakın tarihini ne kadar biliyoruz?

Kaç Antalyalı çocuğunu alıp DokumaPark'a götürüyor?

Kaç aile bir hafta sonunu burada geçirip müzeleri geziyor?

Kaçımız eski Dokuma Fabrikası'nın hikâyesini çocuklarımıza anlatabiliyoruz?

Bence mesele tam da burada.

Bir kentin kültür mirası yalnızca korunarak yaşatılmaz.

 

*Anlatılarak yaşatılır.*

Bu nedenle DokumaPark'taki müzelerin Antalya'nın eğitim hayatıyla, okullarla, mahallelerle ve ailelerle daha fazla buluşturulması gerektiğini düşünüyorum.

Çünkü bir çocuğun müzede gördüğü eski bir oyuncak, onun için tarih dersindeki bir paragraftan çok daha anlamlı olabilir.

Bir gencin eski Dokuma Fabrikası'nı tanıması, yaşadığı şehrin nasıl büyüdüğünü anlamasına yardımcı olabilir.

Bir yaşlının geçmişten hatırladığı bir eşyanın müzede karşısına çıkması ise bize şu cümleyi hatırlatabilir:

*“Geçmiş sandığımız kadar uzak değil.”*

 

Antalya'nın geleceğini konuşurken geçmişini unutmamak zorundayız.

 

DokumaPark bu açıdan yalnızca bir park değil.

 

Yalnızca birkaç müzenin bulunduğu bir alan da değil.

 

Burası, Antalya'nın kendisine tuttuğu büyük bir ayna.

 

Ve o aynaya baktığımızda yalnızca eski Antalya'yı değil, bugünkü Antalya'yı ve nasıl bir Antalya bırakmak istediğimizi de görüyoruz.

 

Belki bu hafta sonu yapılacak en güzel şeylerden biri şudur:

Çocuklarımızın elinden tutup DokumaPark'a gitmek.

Bir müzeye girmek.

Bir oyuncakta kendi çocukluğumuzu bulmak.

Bir fotoğrafta eski Antalya'yı görmek.

Bir fabrika hikâyesini dinlemek.

Ve çıkarken çocuklarımıza sadece şunu söylemek:

*“Bak, senin yaşadığın bu şehrin de bir hikâyesi var.”*

Çünkü kentler, onları hatırlayan insanlar sayesinde yaşar.

*Antalya'nın hafızasını unutmamak dileğiyle…*