Eğitimde Göz Ardı Edilen Gerçek

Türkiye'de eğitim yıllardır çözülmeyi bekleyen bir mesele olarak karşımızda duruyor. Devlet okulları, her geçen yıl biraz daha geri plana itilirken, Millî Eğitim Bakanlığı'nın (MEB) bütçe tercihleri bu gerilemenin en büyük sebeplerinden biri haline gelmiş durumda…

Her yıl açıklanan MEB bütçesi kağıt üzerinde yüksek görünse de, reel anlamda devlet okullarının ihtiyaçlarına çözüm olmaktan uzak. Birçok okulda fiziki şartlar yetersiz; laboratuvarlar eksik, kütüphaneler işlevsiz, temizlik malzemeleri bile bağışlarla karşılanıyor. Öğrenciler hâlâ eski sıralarda, bozuk tahtalarla ve yetersiz teknolojik donanımla eğitim almaya çalışıyor. Bu koşullar altında eğitimde nitelikten söz etmek giderek zorlaşıyor.

Ayrıca özel okullara yönelik teşvik ve destekler artarken, kamu kaynaklarının kimler için kullanıldığı da tartışmalı bir hale geliyor. Eğitimde “çeşitlilik” adı altında yürütülen bu politika, devlet okullarını adeta ikinci plana atıyor. Oysa eğitim bir hak, bir ayrıcalık değil. Bu hakkın gereği olarak da devletin, eşit ve erişilebilir bir sistem kurma yükümlülüğü bulunuyor.

Bütçe yetersizliği sadece altyapı sorunlarına yol açmıyor. Öğretmen açığı da bunun bir diğer yüzü… Atama bekleyen yüz binlerce öğretmen varken, devlet okulları düşük ücretlerle çalışan geçici öğretmenlerle dolduruluyor. Bu durum eğitimin kalitesini düşürmekle kalmıyor, öğrencilerin geleceğini de riske atıyor.

Sonuç olarak, devlet okullarına gereken kaynak sağlanmadığı sürece, eğitimde fırsat eşitliğinden söz etmek mümkün değil. Kamusal eğitim göz ardı edildikçe, toplumsal eşitsizlik daha da derinleşiyor. Devletin asli görevlerinden biri olan eğitim, yeniden öncelikli hale getirilmeli. Eğitim bir ülkenin geleceğidir, bu geleceği tasarruf kalemi olarak görmek yalnızca bireylerin değil, toplumun da yarınlarını zayıflatır.