Euro Uçuyor, TL Eriyor

Son günlerde televizyonu aç, gazeteye bak, sosyal medyaya gir… Her yerde “Euro rekor kırdı!”
Sanki bu milletin sevinmesi gereken bir şeymiş gibi söylüyorlar. Hâlbuki euro rekor kırdıkça bizim cüzdanımızda delik büyüyor, mutfakta tencere kaynamıyor.

Türk lirası her gün biraz daha eriyor. Maaşını alan emekli, “Acaba ay sonunu getirir miyim?” diye düşünüyor. Asgari ücretli zaten maaşı eline aldığı gün marketin yolunu tutuyor. İki poşet dolduruyor, maaşın yarısı gidiyor. Geriye kalanla kira mı ödeyecek, fatura mı yatıracak, çocuk okutacak mı, hepsi ayrı dert.

Bakın, bundan on yıl önce 1 euro ile ne alınıyordu, şimdi ne alınıyor… Eskiden 1 euro deyince yabancı para gibi gelirdi kulağa, lüks sayılırdı. Şimdi 1 euro dediğin bizim paramızın üstüne basıyor. Bugün çocuğuna yabancı çizgi film açsan, izlediği kahraman senden daha zengin çıkıyor.

Ama marketteki fiyat etiketleri başka bir şey söylüyor. Pazardaki esnaf başka bir şey söylüyor. Vatandaşın cebi başka bir şey söylüyor.

Mazot dışarıdan geliyor, gübre dışarıdan geliyor, ilaç dışarıdan geliyor… Yani euro arttıkça çiftçinin, esnafın, üreticinin de maliyeti artıyor. Bu da zincirleme olarak soframıza yansıyor. Et, süt, peynir, sebze… Her şey ateş pahası!..

Eskiden fileyi doldururduk, şimdi yarısını dolduramıyoruz! Bu şaka değil, gerçeğin ta kendisi. Çünkü Türk lirası gözümüzün önünde pul oluyor.

İşin kötüsü, insanlar artık fiyatlara alıştı. “Bugün zam gelmemiş” diye sevinir olduk. Oysa zam gelmemesi değil, fiyatların düşmesi lazım. Ama kimse düşeceğine inanmıyor artık. Umut, enflasyon gibi eridi gitti.

Euro rekor kırıyor, ama aslında kırılan bizim moralimiz. Türk lirası değer kaybettikçe, bu ülkenin vatandaşları da dünyada daha değersiz hissediyor. Çünkü para sadece cebimizdeki kâğıt değil; özgürlük demek, refah demek, huzur demek.

Bir ülkenin parası, halkının onurudur. Türk lirası değer kaybettikçe, bu sadece ekonomi meselesi değil, aynı zamanda toplumsal bir mesele haline geliyor. Buna dayanmak ise her geçen gün daha da zorlaşıyor.