GÜVEN KAYBOLURSA…

Güven…

 

Dört harfli basit bir kelime gibi görünür. Ama insan ilişkilerinin, ailelerin, dostlukların, kurumların ve toplumların ayakta kalmasını sağlayan en büyük değerlerden biridir.

 

Ve ne acıdır ki, günümüzde en kolay tükettiğimiz şeylerin başında güven geliyor.

 

Herkes güven bekliyor ama kaç kişi güven veriyor?

 

Herkes dürüstlük istiyor ama iş kendi çıkarına geldiğinde gerçekleri eğip bükmekten çekinmiyor. Herkes sözünün tutulmasını bekliyor ama verdiği sözü unutmakta hiçbir sakınca görmüyor. Herkes vefadan bahsediyor ama zor gün geldiğinde ortadan kayboluyor.

 

Sonra da dönüp, “İnsanlara neden güvenemiyoruz?” diye soruyoruz.

 

Cevabı aslında çok uzağımızda değil.

 

Çünkü güveni biz kendimiz tüketiyoruz.

 

Bir insanın güvenini kaybetmek için her zaman büyük bir ihanet gerekmez. Bazen tutulmayan küçük bir söz yeterlidir. Bazen söylenen bir yalan… Bazen arkasından yapılan bir konuşma… Bazen de en zor gününde yanında olması gereken kişinin sessizce uzaklaşıp gitmesi…

 

Güven böyle böyle aşınır.

 

Ve en tehlikelisi de şudur: Güven bir kez kırıldığında, “Özür dilerim” demek her şeyi eski hâline getirmez.

 

Çünkü bazı yaralar görünmez ama iz bırakır.

 

Bugün toplum olarak en büyük sorunlarımızdan biri de budur: Birbirimize inanmakta zorlanıyoruz. Söylenene şüpheyle yaklaşıyor, verilen söze temkinli davranıyor, herkesin arkasında başka bir hesap arıyoruz. Belki de haksız değiliz. Çünkü defalarca hayal kırıklığına uğrayan insan, bir süre sonra iyi niyete bile kuşkuyla bakmaya başlıyor.

 

İşte güven kaybının en ağır bedeli burada ortaya çıkıyor.

 

Kötüler yüzünden sadece kötülere değil, iyilere de güvenemez hâle geliyoruz.

 

Oysa bir toplumun ayakta kalabilmesi için yalnızca yollar, binalar, yatırımlar yapılması yetmez. İnsanlar arasında güven yoksa, en sağlam görünen yapıların bile temeli çürümeye başlar. Çünkü güvenin olmadığı yerde samimiyet olmaz. Samimiyetin olmadığı yerde dayanışma olmaz. Dayanışmanın olmadığı yerde ise gerçek anlamda birlikten söz edilemez.

 

Bugün herkesin biraz kendine bakması gerekiyor.

 

Verdiğimiz sözlerin ne kadar arkasındayız?

 

İnsanların yüzüne söylediklerimizle, arkalarından söylediklerimiz aynı mı?

 

İşimize geldiğinde mi dürüstüz, yoksa bedeli olduğunda da doğruların yanında durabiliyor muyuz?

 

Zor gününde yanında olmadığımız insanlardan, iyi günümüzde yanımızda olmalarını beklemek ne kadar doğru?

 

Güven istiyorsak önce güvenilir olmak zorundayız.

 

Çünkü güven, talep edilerek kazanılmaz. Davranışlarla hak edilir.

 

Ve unutulmamalıdır ki; bir insanın güvenini kazanmak bazen yıllar sürer, kaybetmek ise birkaç dakika…

 

Bu yüzden kimse güveni sonsuz bir hak gibi görmesin.

 

Kimse insanların sabrını, iyi niyetini ve sevgisini sınamasın.

 

Kimse “Nasıl olsa beni anlar” diyerek verdiği değeri hiçe saymasın.

 

Çünkü bir gün gelir, en çok güvendiğiniz insan size artık inanmaz.

 

İşte o gün anlayabilirsiniz:

 

Güven bir kez kayboldu mu, geriye sadece pişmanlık kalır.

 

Ve bazı pişmanlıklar, ne kadar geç kalındığını anlamaktan başka hiçbir işe yaramaz.