Hayallerimiz mi, Gerçekleri mi?

Her anne baba çocuğunun başarılı olmasını ister.

İyi bir eğitim alsın, saygın bir mesleğe sahip olsun, rahat bir hayat yaşasın…

Bu herkes için çok doğal bir istektir. Ancak son yıllarda toplum olarak düştüğümüz önemli bir yanılgı var: Başarıyı sadece birkaç “beyaz yakalı” meslekle ölçmek.

Doktor, avukat, mimar, mühendis, savcı, hatta futbolcu… Velilerin büyük kısmı çocuklarının bu meslekleri seçmesini istiyor. Çünkü bu mesleklerin toplumda saygınlığı yüksek, gelirleri iyi ve prestiji var. Fakat burada gözden kaçırdığımız çok önemli bir gerçek bulunuyor: Her çocuk aynı akademik yeteneğe sahip değildir.
Okullarda öğretmenlerin en çok karşılaştığı durumlardan biri, derslerinde ciddi şekilde zorlanan öğrencilerin bile akademik başarı gerektiren mesleklere yönlendirilmesidir. 

Matematikte, fen derslerinde ya da teorik eğitimde zorlanan bir öğrenciyi sırf “doktor olsun”, “mühendis olsun” diye yıllarca akademik bir yarışın içine itmek çoğu zaman çocuğa iyilik değil, aksine büyük bir yük oluyor.

Oysa meslek liseleri, teknik eğitim ve ustalık gerektiren meslekler bugün ülkemizin en çok ihtiyaç duyduğu alanların başında geliyor. Elektrik ustası, motor ustası, kaynakçı, teknisyen, aşçı, turizm çalışanı, marangoz, tesisatçı… 

Bu mesleklerin birçoğu bugün hem çok iyi kazanç sağlıyor hem de ciddi bir eleman açığı yaşıyor.

Özellikle turizmin başkenti sayılan Antalya’da nitelikli ara eleman ihtiyacı her geçen yıl artıyor. Otellerde, teknik servislerde, mutfaklarda, ulaşım sektöründe ve sanayide yetişmiş eleman bulmak giderek zorlaşıyor. Buna rağmen ailelerin büyük bölümü meslek liselerini hâlâ ikinci seçenek olarak görüyor.

Oysa gerçek başarı, herkesin aynı mesleği yapması değil. Gerçek başarı; bir çocuğun yeteneğine, ilgisine ve kapasitesine uygun bir meslek seçebilmesidir.

Toplum olarak şunu kabul etmemiz gerekiyor.
Herkes doktor, mühendis olacak diye bir kural yok. Ama herkes iyi bir meslek sahibi olabilir.

Belki de artık veliler olarak kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
'Çocuğumuzun geleceğini kendi hayallerimize göre mi şekillendiriyoruz, yoksa onun gerçek potansiyeline göre mi?'