Milyonların Ortak Yarası

Asgari ücret yine açlık sınırını geçemedi. Bu cümleyi yazmak bile insanın içini acıtıyor ama gerçek bu.

Yıl değişiyor, rakamlar değişiyor, umutlar her seferinde biraz daha azalıyor. Pazara çıkan biliyor, markete giren biliyor; etiketlere bakınca insanın eli ayağı titriyor. Daha ayın başında maaş bitiyor, borç defteri kabarıyor. Açlık sınırı denen şey zaten lüks değil ki; dört kişilik bir ailenin karnını doyurabilmesi. Ama gel gör ki, asgari ücretli için bu bile hayal olmuş durumda.

Bir yanda “müjde” diye açıklanan rakamlar, diğer yanda boş tencere. Ev kirası desen uçmuş, faturalar desen peş peşe geliyor. Elektrik, su, doğalgaz… Hepsi sabır testine dönmüş. Çocuğun okul masrafı var, servis parası var, defter kitabı var. İnsan artık temel ihtiyaçları bile hesaplaya hesaplaya alıyor. Peynirin gramını, zeytinin tanesini sayar hale geldik. Bu mu yaşamak, yoksa hayatta kalma mücadelesi mi?

Asgari ücretli sabahın köründe işe gidiyor, akşam yorgun argın eve dönüyor. Alın teri döküyor ama karşılığını alamıyor. “Biraz nefes alırız” denilen her zamdan sonra ilk nefesi zamlar kesiyor. Maaş cebe girmeden eriyor. İnsan çalıştığı halde geçinemiyorsa, burada ciddi bir sorun var demektir. Bu halk sadaka istemiyor, lütuf istemiyor; emeğinin karşılığını istiyor.

Artık sitem etmek bile yorucu ama susmak daha ağır geliyor. Açlık sınırının altında kalan bir asgari ücret, bu ülkenin gerçeği olmamalı. Kimse zengin olmak istemiyor, kimse lüks peşinde değil. İstenen çok basit: Ay sonunu düşüne düşüne değil, insanca yaşayarak getirebilmek. Ama ne yazık ki bugün asgari ücret, açlığı bile geçemiyor.

Ve bu, sadece bir ekonomik tablo değil; milyonların ortak yarası!