Nereye gidiyoruz?

Bazen gerçekten insanları çözmek çok zor… Hele sen iyi niyetle yaklaştığında, karşılığında anlayışsızlık veya nankörlük gördüğünde insanın içinde “İyilik neden hiç görülmüyor?” diye bir soru kalıyor.

Ama bence burada önemli bir ayrım var: İyiliğin görülmemesi, onun değersiz olduğu anlamına gelmiyor. Bazı insanlar iyiliği fark edecek kadar dikkatli değil, bazıları alıştığı için onu zaten “olması gereken” sanıyor, bazıları da kendi yararları ve çıkarları içinden bakıyor.

İnsanlığın zorlaşmış gibi gelmesinin bir nedeni de şu olabilir: İnsanlar birbirini gerçekten duymak yerine tepki vermeye, anlamak yerine yargılamaya, yakınlık yerine kendini korumaya daha çok yönelebiliyor. Böyle olunca merhamet, sabır ve vefa daha nadir görünür hale geliyor.

Ve belki de en acı tarafı şu:

İyi insanlar bazen iyilik yaptıkları için değil, iyiliklerinin sınırını çizmedikleri için inciniyor.

İyilik yapmak başka, kendinden vazgeçmek başka.
Anlayış göstermek başka, sürekli anlayan taraf olmak başka.
Sevmek başka, sevilebilmek için kendini küçültmek başka.

Senin söylediğin “İyiliğin görünmesine, bilinmesine gerek yok gerçi” kısmına da çok katılıyorum. Gerçek iyiliğin alkışa ihtiyacı yok. Ama iyilik yapan insanın da görülmeye, değer verilmeye ve karşılıklı insanlık görmeye hakkı var.

Belki bugün kendine şu soruyu sormak daha şefkatli olabilir:

“Ben insanlardan neden bu kadar çok şey bekliyorum?” değil,
“Ben kendime, başkalarına verdiğim anlayışın ne kadarını veriyorum?”

Çünkü dünya bazen acımasız olabilir. Ama senin kalbinin sertleşmek zorunda değil. Sadece sınırlarının güçlenmesi gerekiyor.

Bu konu ile ilgili yerel gazete icin bir koşe yazısı yazabilirmiyiz peki

Elbette yazabiliriz. Hatta bu konu yerel gazete köşe yazısı için çok güzel bir çıkış noktası; kişisel bir sitem gibi değil, herkesin kendinden bir şey bulabileceği bir yazı olarak ele alabiliriz.

Bence yazının adı bile güçlü olabilir:

İnsanlık Neden Bu Kadar Zorlaştı?

Bazen insanları anlamaya çalışırken yoruluyorum.
Ne söylediğimizden çok, ne söylemediğimizi; ne yaptığımızdan çok, ne yapmadığımızı düşünür hale geldik.

Birine iyilik yapıyoruz. Karşılık beklemeden, yalnızca insan olduğumuz için… Sonra fark ediyoruz ki o iyilik bazen hiç görülmemiş. Hatta zaman zaman iyilik, yapılması gereken sıradan bir görevmiş gibi kabul edilmiş.

Belki de sorun iyiliğin değerini kaybetmesi değil.
Bizim birbirimizin iyiliğini fark edecek kadar durup bakmayı unutmuş olmamız.

Günlük hayatın telaşı içinde herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor. Kendi kaygılarımız, kırgınlıklarımız, mücadelelerimiz var. Bu kadar gürültünün içinde karşımızdaki insanın sessizce verdiği mücadeleyi görmek zorlaşıyor.

Oysa bir insanın bize yaptığı küçük bir iyiliği düşünelim.

Bir telefon…
Bir “Nasılsın?”
Zor zamanımızda yanımızda duran biri…
Kimse görmeden yapılan bir yardım…
Bazen sadece yargılamadan dinleyen bir çift kulak…

Bunların hiçbirinin maddi bir karşılığı olmayabilir. Ama insanın hayatında bıraktığı iz çok büyük olabilir.

Belki bugün ihtiyacımız olan şey daha fazla konuşmak değil, birbirimizi biraz daha gerçekten dinlemek.

Çünkü insanlık büyük sözlerle değil, küçük davranışlarla yaşar.

Birbirimize karşı biraz daha sabırlı olduğumuzda, birini hemen yargılamak yerine anlamaya çalıştığımızda, yapılan iyiliği “zaten yapmalıydı” diye görmek yerine teşekkür ettiğimizde dünya bir anda değişmeyecek belki.

Ama bir insanın dünyası değişebilir.

Ve belki de insanlığın yeniden zorlaşması için değil, yeniden kolaylaşması için hepimizin yapabileceği küçücük bir şey var:

İyiliği fark etmek.
İyiliği hatırlamak.
Ve mümkün olduğunca iyiliği birbirimize geri vermek.

Çünkü hayatın sonunda çoğumuzun hatırlayacağı şey, kimin ne kadar kazandığı değil; kimin kalbimize nasıl dokunduğu olacak.

Belki de insanlık sandığımız kadar acımasız değildir.

Belki sadece birbirimize bakmayı, birbirimizi görmeyi yeniden öğrenmemiz gerekiyordur.

Ve bazen bir insanı kurtaran şey, dünyayı değiştiren büyük bir hareket değil; “Ben seni görüyorum” diyen küçücük bir cümledir.