Yanan Sadece Orman Değil: İhmalin, Duyarsızlığın ve Sessizliğin Bedeli

Antalya yanıyor. Alanya’dan Kumluca’ya, Kaş’tan Manavgat’a kadar alevler sadece ağaçları değil; geleceğimizi, nefesimizi, vicdanımızı da kül ediyor. Her yaz aynı manzara, aynı cümleler, aynı acı: “Rüzgar etkiliydi”, “Müdahale sürüyor”, “Kontrol altına alınmaya çalışılıyor.” Peki ya sorumluluk?

Sapadere’de başlayan yangının saatler içinde mahallelere sıçraması, 45 hanenin tahliye edilmesi, insanların evlerini terk etmek zorunda kalması… Bunlar artık “doğal afet” başlığıyla geçiştirilemez. Çünkü bu felaketlerin önemli bir kısmı insan kaynaklı. Bir izmarit, bir dikkatsizlik, bir “bana bir şey olmaz” umursamazlığı… Sonuç: Yüzlerce hektar kül.

Yetkililer sahada. Uçaklar, helikopterler, yüzlerce personel canla başla mücadele ediyor. Vatandaş da öyle. Gece boyunca hortumla, kovayla, çıplak elleriyle alevlerin önüne dikilen insanlar var. Ama şu soruyu sormadan geçemeyiz: Neden hâlâ önleyemiyoruz?

80 kilometreyi bulan rüzgar, düşük nem, aşırı sıcak… Evet, şartlar zor. Ama bu şartlar her yıl var. Bu bir sürpriz değil. O halde neden hâlâ ormanlık alanlarda denetimler yetersiz? Neden caydırıcı cezalar uygulanmıyor? Neden riskli bölgelerde daha sıkı kontrol yok?

Daha acısı şu: Yangın çıktığında herkes seferber, ama yangın söndüğünde herkes unutuyor. Yanan alanlar kaderine terk ediliyor, sorumlular bulunamıyor ya da bulunmak istenmiyor. Sonra bir sonraki yaz… Aynı kabus.

“Ciğerlerimiz yanıyor” diyor vatandaş. Bu sadece bir mecaz değil. Gerçek. Çünkü o yanan ağaçlar, bizim oksijenimizdi. O kül olan toprak, çocuklarımızın geleceğiydi.

Artık açık konuşalım:
Bu bir doğa olayı değil, bu bir yönetim ve bilinç krizi.

Eğer gerçekten çözüm istiyorsak;

Ormanlara girişler risk dönemlerinde sıkı şekilde sınırlandırılmalı,
Denetimler artırılmalı,
Yangına sebep olanlara en ağır cezalar uygulanmalı,
Ve en önemlisi, toplum olarak bu konuda sıfır tolerans kültürü oluşturulmalı.

Çünkü bu gidişle kaybettiğimiz sadece ağaçlar olmayacak.

Antalya yanıyor.
Ve biz hâlâ seyirci kalırsak, yarın yanacak bir şey kalmayacak.